Bu sabah uyandığımda, farklı bir şeylerin olacağına emindim. Değişen bir
geleceğin gök gürültüsü kulaklarıma dolmuş ve henüz uyanmış olmama rağmen
yağmurlar yastığıma yağmıştı. Beyaz astarlı yün yorganımı gizleyen kırmızı
nevresim beni boğmaya yeltenmiş gibi boynuma dayanmış, nefes almamı
engelliyordu. Bacaklarım ile yorganı üzerimden iteleyip bir süre, gökyüzünü
görebilirim umudu ile krem rengi tavanı izledim. Evet, gökyüzünü gördüm.
Açık kalmaktan ötürü gözlerime hücum eden karıncaların oluşturduğu
siyahi gökyüzü, tüm berraklığı ile bana ait olmayan odanın tavanını süslerken
yağmurlar artık yastığa değil yüzüme düşüyordu.
Güçlü bir melodi yatak ve dolabın arasından yükseliyordu ve sağ elim
aşağı doğru uzanıp telefonuma ulaştı. Beşi çeyrek geçiyordu.
Alarmı kapatıp yataktan doğruldum ve değişen geleceğin bana yaklaşan
adımlarını duyduğumu sanıp ürktüm. İki yanımda yatan oda arkadaşlarıma duygusuz
bakışlarla bakarken eğer bir aynam olsaydı, en duygusuz bakışı kendime
atacağıma bahse girebilirdim.
Yataktan çıkıp lavaboya gittim. Soğuk su, ensemden yüzümden kollarımdan
ve bacaklarımdan kırmızı ve plastik halıya damlarken tutunmam gereken şeyin bu
olduğunu biliyordum. Ama ben sorunu görüyor ve çözümü biliyor olmama rağmen,
bir mucize bekliyor ve o mucize gelse dahi onu görmemek için gözlerimi
kapatıyordum. Hayatım çoğu şeye gözlerimi kapamakla geçmişti.
On dakikalık huzurla yıkanırken bile durmadan bana yaklaşan gelecekten
nasıl kaçacağımı düşünmek yerine, ona nasıl daha hızlı ulaşırım diye
düşünüyordum. Yaratıcı beni bu yüzden affetmese, cehennemden başımı uzatıp beni
kurtar diyemezdim. Belki derdim ama her şeyden ümit kestiğim halde ondan asla
ümit kesmediğim için. Sırf bu yüzden ondan af dilerdim. O, bana bunu neden
yaptığımı sorarsa da, O’na daha erken kavuşmak için olduğunu söylerdim. Gerçi bu
bahanelerin karanlık ve soğuk o dehlizde işe yarayıp yaramayacağından emin
değildim.
Yüzüm ve ellerim dışında tüm tenime kat kat giysi giydirip asi saçlarımı
kumaşın içine sokuşturdum ve zaten bana ait olmayan bu odayı terk etmeden önce
telefonuma girip bildirimlere baktım. Birkaç can yakan cümle ve birkaç can sıkıcı
fotoğraf. Ben gittikten sonra hiçbirinin önemi olmayacaktı. Kendimden hiçbir
şey bırakmamak adına tüm hesaplarımı silip telefonumu sonsuz bir karanlığa
bırakırken sadece yazılarıma dokunmadım. Resimler, şarkılar hepsi uzay
boşluğunu boyladı.
Dışarı çıkarken yüzümden eksik etmediğim maskem, ucuz bir market poşetinin
çöp dolu içinde yer bulurken maskesiz kalan yüzüm üşüdü. Kolay değil maskesiz
yaşamak. Gerçi yaşayacak değildim. Giderken kimse maskeye ihtiyaç duymayacaktı.
Şafak henüz sökerken şehrin en temiz havası olduğuna inandığım sabahın
tatlı bir meltemle süslediği ve deniz olmamasına rağmen denizden geldiğini
düşündüğüm yosun kokusunu içime çektim. Ya da köşedeki çöp alanından yükselen
kötü kokuyu içime çekmiştim ama buradan ayrılmadan önce her şeyi istediğim gibi
hatırlamak için beynime yalan söylemiştim. Bilemiyorum.
Evet, her şeyi iyi ve istediğim gibi hatırlayacaktım.
Mesela, o beni hiç kırmamıştı.
Mesela, diğeri beni hiç ağlatmamıştı.
Mesela, ilk aşk hüsranla sonuçlanmamıştı.
Mesela, bana hiç zarar vermemişti.
Mesela, ben kendimi yıkmamıştım.
Ve bunun gibi şeyler.
Her bir trafik ışığının altında ya da karşıdan karşıya geçerken kötü
olan ne varsa, bıraktım. Ama en kötü şeyin kendim olduğunun da farkındaydım.
İhtişamından her zaman etkilendiğim o görkemli mabedin yanına
ulaştığımda, hala yağmur yağıyordum. Mermer merdivenler göz kamaştırıcı bir
ışıkla parlarken ben çoktan içeri girmiştim.
Her zamanki yerime gidip oturduğumda, geleceğin de yanıma oturduğunu
hissetmiştim. Elinde seçimler torbası olan kaderi tutmuştu ve bir seçim yapmamı
bekliyordu.
Hayatım boyunca ya yanlış seçimi yapmış ya da istemediğim bir seçimi
yapmaya zorlanmıştım. Eminim, görünmezlerin toplandığı o âlemde de buraya
gelmek istememiştim ama Yaratıcı buraya gelmemi istemiş olmalıydı. Ama şimdi
ise bunu yapmayı istediğim için geleceğin bana uzattığı torbayı ittim ve sol
avucumda sakladığım tek seçimimi ifşa ettim.
Bütün bedenimin tertemiz olmasını istediğim için kırk gündür pek bir şey
yememiş, sadece su içmiştim ve bunun sonucunda da, kapitalist sistemle iş
birliği yapan nefsimi kurutmuş, bir deri bir kemik kalmasını sağlamıştım. Şimdi
bile bir yudum su için yalvarırken bugün ona bu isteğini vermeyecektim.
Çok mutlu oldum. Bunu asla inkâr edemem. Mutlu oldum ve her mutlu günün
sonunda istisnasız gözyaşı ile yatağa düştüm. Yani ne kadar mutlu olursam, o
kadar mutsuzluğu da peşimde sürükledim. Kimseyi suçlamıyorum, kendimden başka. Çünkü
yok. Nefsimin bile suçlu olmadığını fark ettim. Çünkü ruhuma ulaşacak ve beni
içten çürütecek o sarmaşığın tohumları kalbime ekilirken neredeydim? Hangi yalancı
ve yabancı hissin kucağında uyuyakalmış olmalıyım ki zehir ağzımda dolaşırken
bal sanıp yaladım ve daha fazlasını istedim? Kulağıma fısıldanan vesveseyi
ninni olarak nasıl duymuştum?
Neden ilaçlara sarılana kadar her şeyin bok yoluna gittiğini fark
etmedim? Vesaire… Vesaire…
Şimdi hayata küfretmenin bir manası yoktu.
Ya dünya hızlı dönmeye başlamıştı ya benim dünyam sarsılıyordu. Kırmızı-yeşil
şeritli kalın halının bir deniz gibi dalgalanmasının ve yahut geniş, gösterişli
kristal avizenin bir dümen gibi dönmesinin başka bir açıklaması yoktu. Neden korkuyorum
ki? İstediğim bu değil miydi?
Gelecek benden uzaklaşıp geçmişe karışırken göz kapaklarım güçsüzce
düştüler, toprağa.
Sizden ricam karanfil getirmeyen bana. Yitirdiğim inancıma binaen mor
glayöl getirin ve yahut günler içindeki ‘i’ lere ait hislerimi ifade eden mor
krizantem.
Siz bilmezsiniz ama ben moru severim.
Sizi de çok sever-dim. Gitmemiş olsam elbet devam ederdim.
O zaman,
‘Vale!’
Siz bilmezsiniz ama ben moru severim.
