İstanbul ve Sen

Bir martının kanat çırpışı duyuluyor,

Masmavi semaya bakarken.

Gurbet akıyor kanatlarından

Hasret, özlem ve sen.

Uzaklaşıyor, kaçıyor peşinden gelenden,

Bir diğer martıdan.

Hıphızlı, ulaşılamaz ve mükemmel.

Ama diğeri kırgın küskün ve yavaş.

İşte böyleydik bizde:

Sen hızlı, mükemmel ve ulaşılamaz

Ben ise; kırgın, küskün ve yavaş…

 Bir gemi geçiyor boğazın karanlık sularından,

Düdüğünü öttüre öttüre.

Keskin dalgalar bırakıyor ardından

Yavaş yavaş siliniyor izleri.

Bir diğeri yetişemiyor ona

Arkasından bir düdük çalıyor:

“Dur, gitme!”

                      

Dalgalar kıyıya çarpıyor.

Hırçın, öfkeli küfrediyor,

Hayatına, yaşamına, sevdasına.

Art arda geliyor dalgalar,

Boşluk bırakmadan hemen.

Küskün doğaya ve yaşama

Ben de küskünüm sana ve İstanbul'a...

Hatalarım varsa affola...