Sözlerin Bendeki Yansıması-2

   

    ‘Beronasen beri na vorti skani. Sin domcvi do domxali gyuli ckimi…’

    Çocukluktan beri, ben senindim. Sen, yaktın kül ettin beni, gülüm.

    Dil ne olursa olsun, sevdanın, acının, yangının kelimeleri hep aynı. Kelimeleri insanlar oluşturdu, araya mesafeler koymak istedi çünkü ama hisler, hiçbir insanın değiştiremeyeceği kadar evrenseldi. Dünyanın neresinde olursa olsun, kavuşamamamın acısı aynı hissedilir. Bülbül, her dilde aynı gözyaşı ile ağlar. Gül ise aynı acıyla kıvranır. Gül ve Bülbül, farklı isimlere bürünebilir. Leyla ile Mecnun olur, bazen. Bazen de Romeo ve Juliet ve daha bilmediğimiz niceleri. Ama duygu aynıdır, hangi kelimeye, hangi kalıba girerse girsin.

    ‘Dido migun guis derdi meragi.’

    Yüreğimde, dert ve merak çoktur.

    Ağıt, hangi dilde yakılırsa yakılsın, insanın yüreğinde aynı hissi bırakır. Bazen anlamını bilmediğiniz bir melodi, kulaklarınızdan içeriye sizden izinsizce süzülür ve anlamlandıramadığınız bir duygunun yüreğinize oturduğunu hissedersiniz.  Sizi bilmem ama ben çok çabuk etkilenirim. Göründüğümün aksine ‘Elveda’ kelimesinin ‘E’sini duyar duymaz gözlerim dolmaya başlar ve ben çok çabuk ağlarım. Gözlerim, yetiştiğim Karadeniz havası gibi nemli, her an fırtına olup yağmaya başlayacak gibi koyu ama güneş doğunca da insanı ısıtacak kadar sıcak… Yüreğim, Karadeniz gibi asi, duyguları doruklarda yaşayacak kadar taşkın, asla tam olarak durgun değil ama huzur verici… Belki de bundandır, bir Karadeniz parçası beynime süzüldüğünde, istemsizce gülümserim. Çünkü beni, bana anlatır.

    ‘Gyuli ckimi sin var ida baskasa. Ckimire do gickitas gyuli ckimi.’

    Gülüm, sen başkasına varma. Benimsin, bunu bilesin, gülüm.

    Göklerde yazılmış olduktan sonra ‘Başkasına varma.’ demenin bir anlamı yok, zannımca. Çünkü Göklerde mühürlenmişse defter, söz bitmiş, kalem susmuştur. Bize de ‘Amenna…’ demek düşer.

    Yazmaya izin veren Rabb’e şükürler olsun…!

Sizi sevdiğim Lazca bir parçayla baş başa bırakıyorum...

Hatalarım varsa affola...